Создавањето на Српската Православна црква
и Македонските епархии
во Вардарскиот дел на Македонија

По обновувањето на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците на 1 декември 1918 година се создаде единствена православна црква. Освен Српската, Карловачката и Црногорската митрополија, како и црквите православни во Босна и Херцеговина, во составот на Српската Православна Црква, биле приклучени и епархиите во Вардарскиот дел на Македонија, кои и ги продала Цариградската патријаршија, иако таа над мнозинството на македонското население немала црковна власт. Одлуката на патријаршискиот синод, донесена на 19 март 1920 година, гласи: ,, Канонски ред и обичај и работите на црковната управа да се уредуваат и доведуваат во согласност со политичките промени што се случуваат и спрема тие промени црковните работи со внимание, како што прилега, да се приспособуваат и распоредуваат не само заради нивното уредно и целосно изведување, туку и заради поголемата полза на Црквата и на христијанскиот народ,,.
Другите македонски епархии биле разделени и потпаднале едни од нив под грчка, а другите - под бугарската црковна власт, со владици Грци, односно Бугари, како што и владиците на македонските епархии во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците биле Срби. Тие и нивните најблиски соработници заборавиле дека треба да бидат вистински духовни пастири на Христовото духовно стадо, туку ја продолжиле уште побезочно и посрамно политиката на однародување и асимилација на македонското население, станувајќи платени слуги на великогрчката, великобугарската и великосрпската мегаломанска политика во Македонската замја и спрема Македонскиот народ. Владеачките режими ги ангажирале православните цркви во своите држави да им служат во остварувањето на нивните нехумани и нехристијански цели среде Македонците. Организирале разни културно-просветни и национално-патриотски друштва во Македонија, во кои владиците и нивните најблиски свештенослужители се ангажирале најмногу за однародувањето и асимилирањето на Македонскиот народ. И денес кога овој народ има своја слобода, своја државност и своја народна автокефална Македонска Православна Црква и сака да ги остварува заедно со нив светите евангелски вистини, со љубов пружајќи им ја својата братска рака за измирување во името на Господ Исус Христос и Неговата Света Црква, тие место да се засрамат, се да посипат со пепел и да побарат опростување од народот , на кој многу му згрешиле, тие се трудат со сите свои сили и измислуваат безброј причини да не ја признаат автокефалната Македонска Православна Црква, која е верна наследничка на дредвната славјанска православна самостојна црква, на Охридската архиепископија, која многу ги задолжи сите славјански цкви. Ваквиот став на соседните православни цркви не само што нее православен и христијански, туку нее воопшто човечен.